Σε μια πόλη όπως η Αθήνα μια βόλτα στο κέντρο δεν είναι επιλογή-ποιος θα ήθελε να πέσει θύμα ληστείας, βίας, τρομοκρατικής δράσης ή ελέγχου από την αστυνομία;
Παραμελημένη και πολύ συχνά «βομβαρδισμένη» θα ευχόσουν να βρεθείς κοντά στις ομορφιές της πετώντας παρά διασχίζοντας τους δρόμους της.
Παρόλαυτα μια βόλτα στα «σκοτεινά» δρομάκια της και στις υποβαθμισμένες περιοχές της σε φέρνει κοντά σε μια πραγματικότητα που οι περισσότεροι από εμάς γυρίζουμε την πλάτη μας και αδιαφορούμε συνειδητά, αλλά και σε μια διαπίστωση ότι η επιθυμία για επικοινωνία είναι τόσο ισχυρή όσο και ενός λουλουδιού για ζωή όταν προβάλει από μια μικρή σχισμή ενός τσιμέντου.
Η μπύρα ανήκει στον μικροπωλητή εκτός κάδρου φωτογραφίας.

Κάποτε,κάποιος μου είπε οτι τα άσχημα στον κόσμο μας, οφείλονται στην μάχη "φαλλού" εναντίον "φαλλού"!

Εντυπωσιάστηκα οταν βρήκα τα δυο αυτά graffiti.

στην πλατεία Κλαυθμώνος, συχνό "καταφύγιο" των άστεγων.



το σύνθημα..

η πραγματικότητα..




Επί της οδού με τους οίκους ανοχής.


Μ'αγαπάς;..σ'αγαπώ!